وَ إِذَا مَسَّ الإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا کَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ یَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ کَذَٰلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ(۱۲)
و چون گزندی به آدمی رسد، بهپهلو خوابیده یا نشسته یا ایستاده ما را میخواند، امّا هنگامی که گرفتاریاش را برطرف کنیم، چنان میرود که گویی اصلاً بهخاطرِ ضرر و گزندی که به او رسیده بود، ما را نخوانده است.ومارا فراموش خواهد کرد رفتارِ اسر افکاران اینگونه درنظرشان زینت داده شده است
