خدایا شکرت

الحمدالله رب العالمین

ای بندهی صبورِ من، ای راضیِ به رضای ما

ای در دلِ طوفانِ بلا، شاکرِ روز و شبِ ما

هر روز که نامِ من برد بر لبِ تو،

گل کرد به باغِ ملکوت، زمزمهی لطفِ خدا

دیدم که گره خورده به کارِ تو زمانه

دیدم که نشسته به دلت داغ و بهانه

اما تو به جای گله از چرخِ ستمکیش

گفتی: «سپردهام همهچیز به ذاتِ دلِ خویش!»

من دیدم و لذت بردم از این دلِ دریاییات

از صبرِ جمیلِ تو و آن عهدِ پاییات

تو شکر نمودی و به شکرانهی این ساز

درِ رحمتِ خود باز نمودم منِ دمساز

تو بندهی من، شاکرِ این نعمتِ جانی

من نیز به قربانِ تو و این دلِ تو، دانی؟

سوگند به آن نامِ عزیزی که تو بردی

هرگز نگذاری که ز پا در برِ دردی

امروز به خاطرِ وجودِ تو، دلِ پاکِ تو

من ناز کنم به فرشتگان، بر خاکِ تو...