🥹🥹🫤🫤

مادر بودن سختِ ؛ اما مادر بودن در غربت، قصه ای است از جنس دیگر ...
قصه ی مادری که دور از خانه، دور از آغوش مادرش، دور از خواهر و دوستانش، در کشوری غریب، و تمام دنیای یک انسان کوچک شده است.
مادری که شبها با بیدار شدنهای مکرر فرزندش چشم روی هم میگذارد و صبح، پیش از آنکه خستگی شب از تنش بیرون برود، دوباره روزش را از نو شروع می کند.
مادری که گاهی حتی فرصت ندارد یک فنجان چای را تا آخر، در آرامش بنوشد. که کارهای خانه هیچوقت تمام نمیشوند و مسئولیتها حتی یک روز هم مرخصی نمیروند.
مادری که دلش گاهی فقط یک آغوش میخواهد؛ کسی که بدون اینکه چیزی بپرسد، فرزندش را برای ساعتی در آغوش بگیرد و بگوید: «تو استراحت کن، من هستم.»
اما نیست...
و او میماند و یک دنیا خستگی، یک خانه در سرزمینی دور، و کودکی که تمام دنیایش به آغوش او ختم میشود.

گاهی دلش میگیرد. گاهی گریه میکند. گاهی از شدت خستگی، حتی خودش را هم نمیشناسد. گاهی دلش برای روزهایی تنگ میشود که میتوانست بیدغدغه بخوابد، بیبرنامه از خانه بیرون برود یا ساعتها فقط برای خودش زندگی کند.
و شاید سختترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه در غربت، نهتنها باید مادری کنی، بلکه باید با تنهاییات هم کنار بیایی. باید درحالیکه دلت برای خانه تنگ شده، برای کودکت خانه بسازی. باید درحالیکه خودت به یک تکیهگاه احتیاج داری، تکیهگاه کوچکترین عضو خانوادهات باشی.

اما در میان تمام این سختیها، شیرینیهایی هست که هیچ کلمهای توان توصیفشان را ندارد ...
وقتی با چشمهای خوابآلودش دنبالت میگردد. وقتی دستهای کوچکش را دور گردنت حلقه میکند. وقتی صدای خندهاش، برای چند لحظه تمام غصههای دنیا را از یادت میبرد. وقتی برای اولین بار کاری را یاد میگیرد و تو با تمام وجودت ذوق میکنی؛ انگار خودت دوباره دنیا را کشف کردهای.
وقتی سرت را روی بالش میگذاری و او در خواب، دست کوچکش را روی تو میگذارد؛ انگار حتی در خواب هم میخواهد مطمئن باشد که کنارش هستی.
و آن لحظههایی که به صورتش نگاه میکنی و با خودت میگویی: «تمام این روزهای سخت، با وجود تو معنای دیگری پیدا کردهاند.»

مادر بودن، ترکیب عجیبی از عشق و فرسودگی است؛ از خندیدن با چشمهای خیس، از خستگیای که با یک بوسه کمی آرام میشود، و از عشقی که گاهی آنقدر بزرگ است که حتی خودت هم از عمقش شگفتزده میشوی.

اما یک حقیقت را نباید فراموش کنیم: عاشق فرزند بودن، به این معنا نیست که همیشه باید قوی باشیم. میتوانی عاشقانه دوستش داشته باشیم و همزمان خسته باشیم. میتوانیم از مادر بودن لذت ببریم و گاهی دلمان برای زندگی قبل از مادری تنگ شود. میتوانیم تمام دنیای فرزندمان باشیم و خودمان هم به کسی احتیاج داشته باشیم ...🫠🫠
اینها تناقض نیستند؛ اینها بخشی از انسان بودناند🤎🩷
و من... من مادری هستم که در غربت، دارم همزمان دو زندگی را میسازم؛ زندگی فرزندم و زندگی تازهی خودم را🌺🌺