متعه (ازدواج موقت) در صدر اسلام شکل نسبتاً سادهای داشت. بر اساس روایات و منابع فقهی:
ارکان اصلی
صیغه (ایجاب و قبول): زن و مرد با گفتن عبارتی مشخص، عقد را جاری میکردند. زن میگفت مثلاً «خودم را در اختیار تو قرار دادم برای مدت فلان و مهریه فلان» و مرد میپذیرفت.
تعیین مدت: زمان مشخص میشد، از چند روز تا مدتهای بیشتر. پایان مدت، خود به خود عقد را تمام میکرد و طلاق لازم نبود.
مهریه (اجرت): چیزی که زن دریافت میکرد و معمولاً قبل از آن تعیین میشد. در روایات از مواردی مثل لباس، خرما، آرد یا مشتی غذا هم یاد شده، یعنی حتی اشیای کمارزش.
رضایت طرفین: با خود زن توافق میشد. در روایات، گاهی گفته شده که شاهد یا اعلام عمومی لازم نبود، اما این بخش محل اختلاف فقهاست.
شرایط و احکام (طبق دیدگاه شیعه)
زن باید خالی از شوهر و بدون عدّهی دیگر باشد و بعد از پایان مدت، عدّه نگه میداشت (حدود دو دورهی عادت ماهانه).
فرزند حاصل از متعه، فرزند مشروع مرد است و ارث میبرد.
متعه موجب ارث بین زن و شوهر نمیشد، مگر شرط میکردند. نفقه هم نداشت.