از زندگی ایی که هیچ هدفی ندارم بیزارم، از خانوادم که به من اعتماد به نفس ندادن حمایتم نکردن طلبکارم،فقط کارم شده بچه داری و خونه داری اونم نه به نحو احسنت، دست و پا شکسته، از همه بدم میاد،خسته ام عصبیم،حتی نمیتونم به خودم کمی برسم، ای خدا چطوری چهل سالم شد
تنها نيستي منم همين حسو دارم حس ميكنم اصلا جووني نكردم هيچي از مجرديم و نوجوانيم نفهميدم بيشترشم مقصر خانواده هستش
احساس میکنم شما دچار بحران چهل سالگی شدین
سعی کنید این دوران را مدیریت بکنید
حتی خانوادم دختر ۶ سالمو نگه نمیدارن من دو ساعت واسه خودم باشم، ازشون خوشم نمیاد، پدر و مادری که فقط زدن تو سرم
الان يه مشت قرص اعصاب برام مونده
دلم خیلی گرفته، اومدم دندونپزشکی، دکتره یکسره با همکاراش میگه میخنده میگم خوشی زده زیر دلش، دلم میخواد بتوپم بهش، تو جامعه هیچ جایگاهی ندارم، آنقدر تو خونه بودم با بچه سر و کله زدم اعتماد به نفس بیرون خونه رو ندارم
الان فقط بخواب اگه میتونی و میشه.
بعدش بیدار شدی بهت میگم چیکار کنی
شرابطه خیلی سخته درکت میکنم فقط بدون تو تنها نیستی
من جدا شدم همسر سابقم به اسم پسرم اومده ازشون پول قرض کرفته که نیاز دارم بهد من مهریمو اجرا گذاشتم همون پولو رفته رشوه داده قاضی حق منو بچمو داد به اون حیوون
از هیچ کس توقع نداشته باش بعضیا فقط اسم پدرو مادری یدک میکشن متاسفانه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز