وای فکر کن بری توی جمع فامیلی که همه متاهلن حتی کوچکتر از تو و فقط تو وسطشون مجردی. و همش بچه های کوچک بیان سمتت تو همبازیه اونا بشی و از جمع بزرگا طرد با سی سال سن. خودتم مشکلی نداری ولی نگاه ها اذیت کنندست اینکه فکر کنن تو ایرادی داری و خواستنی نیستی. شایدم واقعا نیستیم💔
نه شعرهای سهراب، نه عاشقانه های شاملو، هیچ کدام مرهم بی قراری هایم نشد. کسی جز اخوان حال مرا درک نکرد.آنجاکه گفت: «کیستم جز تکه ای تنهایی»