سلام اصلا هیچوقت فکرشم نمیکردم بیام اینجا همچین حرفی بزنم...اما آخه کسیو هم ندارم باهاش درددل کنم، توروخدا یچی بهم بگید...انقدر گریه کردم سرم تیر میکشه...از خودم بدم میاد همش از همه فراریم، هیچ دوست صمیمی ندارم باهاش حرف بزنم.از خونه به سرکار، سرکار به خونه...زندگیم سیاهه خسته شدم... ۴سال کار کردم، حتی ۱ میلیون هم پس انداز ندارم...همش خرجای چرت و پرت میکنم، همشم از افسردگیمه...دلم میخواست یکی باشه کنترلم کنه اما کسیو ندارم... من ۲۳ سالمه تجربه عاشقی خوب ندارم... کمتر از یک هفته بود با یه آقایی آشنا شدم، اما همش استرس اضطراب داشتم، بدبخت به من هیچی نمیگفتا اما من حتی بلد نبودم باهاش حرف بزنم، خودمم امروز باهاش تموم کردم... الان کلی گریه کردم چرا نمیتونم آدمارو تو زندگیم نگهدارم از خودم بدم میاد همیشه تنهام... من همیشه تنهام آخه تا کی
دلم الان بدجور گرفته...
