عزیزم،
میدونم.
میدونم سالها خودت رو با بقیه مقایسه کردی.
میدونم هر روز، آینه رو نگاه کردی و گفتی: «چرا من مثل اونا نیستم؟»
میدونم هر بار که کسی چیزی داشت → تو خودت رو کوچیک دیدی.
**و میدونم این، درد داشت. 🌿
و میخوام یه چیز بگم:
تو، سالها، خودت رو با بقیه مقایسه کردی — چون کسی بهت یاد داده بود.
کسی که خودش زخمی بود.**
و زخمش رو روی تو خالی کرد.
و تو، کوچیک بودی.
و باورد کردی.
**و سالها، با این بار، زندگی کردی. 🤍
ولی بدون
· **تو کافی بودی — حتی وقتی کسی ندید
· **تو ارزشمند بودی — حتی وقتی مقایسه کردن
· **تو خاص بودی — حتی وقتی گفتن مثل بقیه نیستی
· و تو، همینطوری که بودی، لایقِ عشق بودی 🌿
و الآن، وقتشه که ولش کنی.
مقایسه رو ول کن.
چون مقایسه، دزدِ شادیه.
و تو، لایقِ شادی هستی.
و تو، لایقِ آرامشی.
**و تو، لایقِ این هستی **که خودت رو دوست داشته باشی — بدون نیاز به مقایسه.
از امروز، هر بار که مقایسه اومد → بگو:
«این مقایسه، مالِ گذشتهست.»
«و مالِ من نیست.»**
«من، خودم رو دارم.»**
«و این، کافیه.» 🌿
و هر بار که ولش کردی → به خودت جایزه بده.
چون تو، داری یه عادتِ قدیمی رو میشکنی.
**و این، قهرمانیه. 🤍
---
و بدون:
تو، لایقِ این هستی که زندگیت رو بدون مقایسه بسازی.
و میتونی.
**و من، بهت افتخار میکنم. 🌿
--
