الان که خوب فکر میکنم، از سه تا شوهری که نصیبم شد، فقط سه تا شلوار برام باقی مونده؛ اولی یه شلوار بارداری برام خرید، دومی یه شلوار نخی مشکی، سومی یه شلوار راحتی تو خونه ای... چیز دیگه ای از این یه تا برام نمونده؛ بجز سه تا شلوار و اعصاب خردی و افسردگی و بیماریهای مزمن و کلی ضررهای هنگفت، و البته پسرم که عاشقشم..
استپ! بسه دیگه ازدواج!
مینویسم و میرم، بعد میام نظرات را میخونم. لطفا توهین نکنید. ادب هر کسی شخصیتش را نشون میده.
من توی تاپیک های شما بودم خودت برای خودت احترامی قائل نیستی برای روحت برای جسمت
وقتی از اولی خیر ندیدی چرا این بازی رو سه بار ادامه دادی؟
یه روزی از روزهای هفت سالگی پسرم، بچه های داداشم بهش گفتن موسی ما بابا داریم تو نداری، پسرم چهره ش ناراحت شد.. یهو همسر دومم که تازه محرم شده بودیم از در وارد شد، پسرم با ذوق و شوق بهشون گفت: ایناها ببینید من هم بابا دارم! همین آدم بعدها پسرم را کتک زد، لقمه هاشو شمرد و بهش گفت پدرسگ! در حالی که موقع ازدواج بمن گفته بود پسرت روی سرم جا داره... همسر سومم هم که قول داده بود بچمو شاد و خوشبخت کنه، تا چشمش به یه خانوم جوان افتاد، قول و قرارش یادش رفت... میخوام بگم وقتی مادر باشی و نیاز بچت را به مردی که بهش بگه بابام! حس کنی، حتی خلاف جهت عقل، فقط به خاطر اینکه بچه بابادار و دلشاد بشه، ... اما درسته حرفت، ازدواجهای من همه اشتباه بودن.
