بوت کاپشنی

هزار سال پس از مرگ من گر بازآئی/ ز خاک نعره برآرم که مرحبا ای دوست!..../ ای ساربان آهسته ران کارام جانم میرود/ وان دل که با خود داشتم با کاروانم میرود/ در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن/ من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود اینا رو برای کسی نذاشتم صرفا عشق سعدی دارم 🫠