گاهی وسط تمام این شلوغیها،
یه لحظه میایستم و به خودم یادآوری میکنم...
من چقدر بدهکارِ خداَم.
به خاطر چیزایی که دارم و حتی چیزایی که ندارم —
چون اونا هم حکمتی داشتن که نمیفهمیدم.
شکر میکنم برای نفسهایی که هنوز میکشم،
برای روزایی که تموم شدن ولی من هنوز ایستادم.
برای آدمایی که رفتن و با رفتنشون، رشد کردم.
برای درهایی که بسته شدن تا راه درست رو پیدا کنم.
برای آرامشی که هر بار از هیچی، دوباره زاده شد.
شکر میکنم برای تمام تأخیرها،
چون حالا میدونم هیچ چیز “دیر” نبود،
فقط دقیق بود.
و برای تمام سختیهایی که یادم دادن
هیچ پناهی امنتر از خدا نیست.
خدایا...
ممنونم که هنوز هر روز دلیلی داری
تا به من نشون بدی زندهبودن، خودش یه معجزهست.🤍
🌸|
