اكه يه روز راجع به تواز من بپرسن، حرف واسه فتن زياد
دارم.ازامن بودنت ميگم ازاينكه هميشه حامى بودى و
هواى دلم روداشتى. مىكم توازاون آدمايى نبودىكه
فقط وقتى همهچيز خوبه كنارأدم مىمونن؛
توبلد بودى وسط شلوغترين روزاى من، آرومترين جاى
دنيا باشى. بلد بودى بدون اينكه چيزى بخوام
ازلحن حرف زدنم بفهمى حال دلم خوب نيست.
مىگم توكارىكردى كه من پيشت مجبور نباشم قوى باشم
مىتونستم خسته باشم، مىتونستم بىحوصله باشم،حتى
مىتونستم خود واقعى وبههم ريختم باشم
ومطمئن باشم كه دوستم دارى...
ميگم حواست به همه چيز بود، به سكوتهام، به مكثهام
بهاون اخوبم،هايى كه واقعى نبودن. ميگم كنارتو، محبت
شبيه يه وظيفه نبود؛ شبيه يه اتفاق طبيعى بود.انگاردوست
داشتن من براى تو،نياز به دليل ومناسبت نداشت.
مىگم بعضيا وارد زندكت نمىشن كه فقط بخشى ازخاطراتت
باشن؛ ميان وتعريفآدم ازاامن بودن ادوست داشته
شدن،حتى آدم موندن رو براى هميشه عوض مىكنن.
وتوبراى من
ازهمون آدمابي....
