گاهی به این فکر می کنم که واقعا چرا اینجوری کردم با خودم و زندگیم. زندگی بدی نداشتم دوران مجردی، درسته مامانم وقتی نه سالم بود تصمیم گرفت به خاطر خوش گذرونی خودش از بابام جدا شه و من و دو تا خواهرم رو ول کرد و رفت و بابام هم زن گرفت. ولی تا قبل از اینکه برم دانشگاه منو زنش خیلی با هم خوب بودیم. زخم زبون هایی هم که گاها میزد قابل تحمل بود، یه رابطه ی مادر دختری داشتیم مثل بقیه.
ولی به این فکر میکنم چرا ازدواج کردم؟ چرا خواهرم باید برمی گشت با التماس بهم میگفت برو دیگه چقدر مجرد میخوای بمونی؟ برو تا مامان و بابا یه نفس راحت بکشن. من فقط بیست سالم بود. خرج زیادی هم نداشتم...
