سلام ، مرسی که میخونین و خیلی ممنون میشم اگه بهم کمک کنید ، چون کسی رو ندارم الان اینجام ، دلمم نمیخواست با هوش مصنوعی حرف بزنم ، خووووب ۱۶ سالمه نمیدونم چجوری بگم ، یه دو سه ماهی هست که یه جوریم ، هیچ حس خاصی ندارم ، هیچ انگیزه یا هدف خاصی ندارم ، فکر میکنم زشتم ، همش دلم میخواد صورتم رو بپوشونم ، خودم رو قایم کنم ، بدنم رو بپوشونم ، خیلی ساکت و عصبی شدم ، جدیدا با هر چیز کوچیکی سریع گریم میگیره اما فقط در حد چند ثانیهست ، چند ثانیه ی شدید و جنون وار ، هیچ تمرکز و اعصاب درستی ندارم ، نمیتونم برای مدت طولانی روی یه کار مثل درس خوندن تمرکز کنم و حواسم همش پرته ، دیگه فیلم و سریالام برام جذاب نیستن ، نقاشی کشیدن ، رمان خوندن ، انگار همشون یه روند تکراری و خسته کنندن ، خیلی میخوابم ، همش خوابم میاد و هرجایی پیدا کنم مثل سر کلاس تو ماشین ، هر جایی میخوابم ، از خودم متنفر شدم ، از جسمم ، روح بی خاصیتم ، از همش خسته شدم ، دارم با گریه این متن رو مینویسم ، بعضی اوقات خیلی بیخوابی دارم ، هیچ ثبات رفتاری ندارم ، دیگه به خوردن غذا های خوشمزه هم علاقه ندارم ، فعالیت بدنی ندارم ، حس میکنم خییییلی خستم ، خییییلی خیییییلی خسته و بدبختم و هیچکسی رو ندارم ، همش خودم رو با همکلاسی ها و هم سن و سالام مقایسه میکنم و بیشتر و بیشتر از خودم متنفر میشم ، پدر مادرم اصلا نگام نمیکنن ، فقط همش مراقبت که یوخت صدام بالا نره که آبروشونو ببرم ، تازه اول مهر ماهه و احساس میکنم روز های مدرسه اندازه ی یه سال میگذره ، پر از استرس ، درموندگی ، قایم کردن خودم و ارتباط نگرفتن با دیگران ، خواب آلودگی و .... نمیدونم سر هر چیز کوچیکی سریع گریم میگیره و چون کلاس یازدهم هستم میترسم روی آیندم خیلی تاثیر بزاره
واقعاااااا ازتون کمک میخوام ، هیچچچ کسیییی رو ندارم هیچکسی ، همه با بیرحمی باهام رفتار میکنن ، همش خوردم میکنن و احساس میکنم اگه زودتر خوب نشم کارن به جاهای باریکی میرسه ، تروخدا اگه تجربه داشتید بهم بگید ، کمکم کنید ، آیندم هنوز برام واقعا مهمه ، لطفا
