من هنوز آرزو دارم.
نه از اون آرزوهایی که فقط یه شب قبل خواب بهشون فکر میکنی؛ از اونایی که ته دلت نگهشون میداری و هرچقدر زندگی سخت میشه، باز یه گوشه از ذهنت روشن میمونه.
آرزو دارم یه روز صبح بیدار شم و ببینم چیزهایی که برای داشتنشون این همه صبر کردم، بلخره سهم من شدن.
یه زندگی آروم، یه دل سبک، چند نفر که بودنشون واقعی باشه و خودم که دیگه مجبور نباشم برای خوشحال بودن دنبال دلیل بگردم.
شاید رسیدن دیر شده باشه، اما تا وقتی هنوز آرزو میکنم، یعنی یه جایی از وجودم هنوز به فردا ایمان داره.
