ما ۱۷ ساله ازدواج کردیم.دو تا بچه داریم.پسرم طیف اوتیسم هست.رشته همسرم یک رشته ی خیلی خوب و پردرآمد هست.تمام همکلاسیهاش بهترین زندگی ها رو دارن.همسر من بیمه که نداره.بازنشستگی درست نداره.هرگز تو این ۱۷ سال ثابت کار نکرده.مثلا تو یکسال اخیر فقط ۲ ماه سرکار بوده.اون موقع که سرمایه ی خیلی خوبی دستش بود همه عالم بهش گفتن تو رشته خودت سرمایه گذاری کن رفت پولش رو داد دست برادرش اونم همه رو به باد داد.هیچ وقت کنارش امنیت مالی نداشتم.به خاطر شرایط پسرم هم خودم نمیتونم کار کنم.تو خونه هم که هست غر میزنه گب میده. ازش سرد شدم.آیا من بی انصافم یا حق دارم خسته شم؟حوصله اش رو ندارم دیگه😔😔
تو بقیه ابعاد زندگی چطوره؟
خونه ای هم که زیر پامه پدرم خرید برام وگرنه خدا میدونه چی بود وضعم
واقعا بچه مریض داشتن سخته چون من هم بیماری دارم و میدونم پدر و مادرم چه میکشند و شما رو هم درک میکنم بعد به نظر من هم شما حق داری و هم اون حق داره خدا بخیر کنه خدا کمکتون کنه و خدا پشت و مناه شما ها باشه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
57 ثانیه پیش
59 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز