بازم این تاپیک. خیلی حالم بده.
هرچی فکر میکنم وجود نداشتن منطقیه با اینکه خدارو قبول دارم اعتقاداتم قاطی شده. چرا باید فکر کنیم ما برتریم و همه چیز اختیار ما قرار داده شده و فقط بخوایم ازش معنی در بیاریم؟ اگه همه چیز پوچ باشه و ما فقط از ترس بخوایم معنا دارش کنیم چی؟ چرا فقط ما آدما قراره بهشت و جهنم داشته باشیم و حیوونا قرار نیست داشته باشن؟ حیوونا هم قراره سختی بکشن آدما حبسشون کنن و... و قطعا یه نیازی دارن به یه زندگی دیگه.
یا اینکه چرا ما انقدر باور داریم که حتما یه چیزی بعد مرگ هست و پوچی نیست؟ شنیدم ساینتیست ها یا همون دانشمندا میگن بعد مرگ هیچی نیست و پوچیه.
واقعا میترسم اگه بعدش پوچی باشه و کلا سه ماهه تقریبا درگیرم و حس میکنم یه بار دور از جون همه سکته میکنم میفهمم اون دنیایی هست یا نه😑
