سمیرا دست دراز

این ماجرا همون طور که گفتم توی خوابگاه دانشگاه نقل میشد...

خوابگاه ما یه مجموعه بزرگ شامل ده تا ساختمون بود که وسط یه باغ خیلی قدیمی قرار داشتن و یکی از قدیمیترین خوابگاهای ایرانه. هر ساختمونی 5 طبقه داشت و طبقات بالا معمولا خالی میموند اما بعضی ترمها تک و توکی از اتاقهای همون طبقات هم پر میشد. ولی یادمه چهار سالی که من اونجا درس میخوندم انتهای پله های ورودی طبقه پنجم از ساختمون هفتم یه در بزرگ آهنی گذاشته بودن و روش رو چند تا قفل قدیمی زده بودن.

جلوی اون در و روی پله ها هم چندین و چند تا کمد گذاشته بودن. طوری که به سختی میشد از لا به لاشون در رو دید.هیچکس دقیق نمیدونست همه این داستانا از کجا شروع شده... ولی در مورد ماجرای بسته شدن در، میگفتن سالها پیش، اواخر دهه هفتاد، یه دختر به اسم ریحان و هم اتاقیش ساکن این طبقه بودنریحان 21 سالش بوده که دانشگاه قبول میشه و از یکی از شهرستانهای خیلی دور میاد. دختر ساکت و خجالتی بوده و زیاد با کسی گرم نمیگرفته. میره خوابگاه و بهش اتاق شماره 17 که طبقه اول بوده میدن اما به خاطر یه اشتباه 17 رو 67 میبینه و راهی طبقه پنجم میشه. اون موقع دانشجوی شهرستانی دختر خیلی کم و به طبع خوابگاه خیلی خلوت بوده و کسی توی اون طبقه و حتی طبقه پایینش زندگی نمیکرده

فرستادم

روز بعد هم اتاقیش هم میاد. یه دختر زیبا و قد بلند که خودش رو سمیرا معرفی میکنه و میگه دانشجوی سال بالاییه. ریحان خوشحال میشه که توی ساختمون خالی تنها نیست و کمی با هم اتاقیش گرم میگیره.

سمیرا هر روز صبح زود قبل از بیدار شدن ریحان، میره دانشگاه و شبا دیر وقت برمیگرده. به ندرت حرف میزنه و وقتی صحبت میکنه انگار کلا از دنیا و اتفاقاتش بی خبره. مثلا وقتی ریحان در مورد رشته کامپیوتر میگه اون اصلا نمیدونه چیه. یا هیچ وقت از غذاهایی که بهش تعارف میکنه نمیخوره.یه شب ریحان با روشن و خاموش شدن لامپ اتاق از خواب بیدار میشه و توی نور کمی که از پنجره میتابه میبینه چندین نفر توی اتاق هستن اما سر و ته وایسادن. یعنی سرشون روی زمین و پاهاشون بالاست و با صدای نامفهومی با هم حرف میزنن. توی خواب و بیداریه و خیال میکنه داره خواب میبینه و چشماش رو میبنده. این ماجرا رو برای سمیرا تعریف میکنه و اون فقط بهش زل میزنه و گوش میده و در نهایت میگه خواب دیدی ولی اگه باز کابوس دیدی حتما منو صدا بزن.چند روز بعد نزدیک امتحاناته و ریحان همکلاسیهاش رو میبره توی اتاق که با هم درس بخونن.

اون شب سمیرا زودتر برمیگرده و داد و بیداد راه میندازه و میگه نباید هیچ کس رو اینجا راه بدی. خودتم به زور جا گرفتی. دوستای ریحان میرن و یکیشون که سال آخره بهش میگه حس خوبی به این هم اتاقی نداره و تا حالا نه توی دانشگاه و نه خوابگاه دیدتش و اصرار میکنه ریحان رو ببره ولی نمیره. چون دلخوره تصمیم میگیره زودتر بره توی تخت و خودشو به خواب بزنه تا حرفی پیش نیاد اما از زیر پتو هم اتاقیش رو نگاه میکنه.

سرپرستی و حراست و بقیه میرن به اتاق سر بزنن اما به محض ورودشون لامپهای طبقه دچار اتصالی میشه و میسوزه و درها به هم میخوردن. میترسن و برمیگردن. کار به پلیس و آگاهی میکشه. پرونده کسایی که توی اون طبقه فوت شدن رو در میارن و میبینن تعداد خیلی بیشتر بوده اما نحوه مرگشون یکی نبوده. یعنی خیلیاشون همون موقع که ساکن خوابگاه بودن جاهای دیگه ولی طی حوادث عجیب، مثل غرق شدن توی استخر و... مردن.

داستان بالا میگیره و دانشجوها با خبر میشن و سر و صدا میکنن و در اون ساختمون سالها بسته میشه تا بعدها که طبقات پایین رو باز کرده بودن خیلیا میگن ریحان توهم زده اما نکته اینه که دوستاش که اون شب مهمونش بودن هم حداقل یک بار اون دختر رو دیدن و باهاش حرف زدن.

بعد از این داستان خیلیا ادعا میکنن که بارها شبحی رو روی پشت بوم اون ساختمون دیدن. در حالی که راهی به پشت بوم نداشت و فقط یه پله اضطراری بود که هرکسی جرات نمیکرد ازش بالا بره. عاقبت ریحان 🍁🍁🍁🍁🍁🍁(((((میگفتن بعد از این اتفاقات دچار بحران عصبی شده و نمیتونسته تمرکز کنه. درسش رو ول کرده و برگشته شهرشون. خبر دیگه ای ازش نبود. من دهه نود اونجا بودم یعنی تقریبا 20 سال از این ماجراها میگذشت ولی در همچنان بسته بود. هر چند چراغای اون طبقه گاهی روشن میشد با اینکه خالی از سکنه بود و برق نداشت.

این بود داستانش کاش نمیخوندم