سلام. تاپیک آخر نوشتم که با یه خانوم ۳۷ ساله مطلقه تو محیط کار آشنا شدم و دو دل بودم برای این رابطه چون من ۲۴ سالمه. ولی امروز رفتم خونه ایشون و یجورایی خیلی بهم خوش گذشت و حس خوشایندی دارم ولی نمیدونم چرا بدجوری احساس عذاب وجدان دارم دلم برای خودم میسوزه... فکر میکنم تا کی قراره این شکلی زندگی کنم و تا کی پنهانی با این خانوم باشم چون نمیخوام پدر مادرم بفهمن ولی تا کی واقعا!!
من و این خانوم جفتمون تنهاییم ایشون خیلی بیشتر از من...
عه علیه
چرا نمیخوای بفهمن؟
اون نظرش چیه ؟ چند وقته باهمین؟
خب چرا مورد مناسب برا ازدواج پیدا نمی کنی؟
اگه بهت وابسته بشه چون از تنهاییش صحبت کردی بعد بخوای بخاطر اینکه قرار نیست باهاش ازدواج کنی ولش کنی بری در حقش ظلم میکنی... کاش همین الانم وابستت نشده باشه
به نظرم داری اشتباه می کنی. سنت خیلی پایینه. برا آینده ت اصلا خوب نیست، مگه قحطی دختر مجرد سن پایینه؟ فکر کن بعدا بخوای ازدواج کنی و کسی که قراره همسرت بشه بفهمه زمانی با همکار سن بالای مطلقه ات بودی، خیلی به ضررت تموم می شه. برا همکارت بدی نداره، اون یکبار ازدواج کرده و شرایطش خیلی با شما فرق داره.
اینو هم بدون که هیچوقت هیچکس به اندازه ی پدر و مادرت خیرخواهت نخواهد بود.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
20 ثانیه پیش
21 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز