سلام شب بخیر

بیشتر دلشکستگیه. شاید از نظر بقیه هیچی نباشه ولی من نمیتونم ببخشم. تاپیک قبلم نوشته بودم. چند روزه کلنجار میرم که بگذرم ازش ولی انگار لب تا لب پر بودم همین یه قطره باعث شده سرریز بشم

چیکار کنم که دیگه اینقدر از خودگذشتگی نکنم؟ بهم راهکار بدید یادم بدید که از خودم نگذرم فداکاری نکنم

مرسی لطف کردی ک خوندی. تدریس که حقوقی براش نداره اهداف دیگه ای داره. من ازش خواستم یک ترم پیش من باشه تا کمک حالم باشه. بچه اولمونه. من هم از شغلم گذشتم، هم از درس خوندنم. الان شدم عین خانومای خانه دار. بعد یه دوره افسردگی گفتم عیب نداره تحمل میکنم تا بگذره. مشکلات و دغدغه که زیاد داریم و قدم به قدم باهاش بودم حتی هزارتومن حقوق خودمو تماما دادم بهش برای زندگیم. ببخشید یه لباسم از روش برا خودم نخریدم تا ماشین بگیریم الانم خونه بگیریم. الانم همراهش بودم. فقط یکبار ازش خواستم همراه من باشه. فقط یک ترم. نکرد. در این حد خودهواهه. هر کاری کردم اصلا نمیتونم ببخشمش. حتی به جدایی هم دارم فکر میکنم. در این حد ینی.

دلیل که برام اورد که مجبور بوده واحد برداره. اوکی من بازم درکش میکردم ولی میتونست بهم بگه. میتونست از پشت بهم خنجر نزنه خیانت کردن که فقط رابطه با جنس مخالف نیست که الان به منم خیانت شده. تقصیر خودمه

همسر من حرف زدن رو متوجه نمیشه. باید بهش درس بدم تا فراموش نکنه. میخوام تلافی کنم ولی مغزم یاری نمیکنه که چیکار میتونم بکنم تا عبرت بشع براش. اون از من خیلی مطمئنه که هیچکار بدی تو زندگیش نمیکنم. ولی منم میخوام شروع کنم به خودسرانه عمل کردن