من با داداشم ی ماه پیش دعوا کردیم خیلی برادر خوب مهربون فداکاری بود همیشه حرفامو گوش میکرد تو دعوا برای اولین بار ینی آخرین باری که دست روم بلند کرد ۱۴سالم بود بعد اون هیچوقت اذیتم نکرد تا ی ماه پیش که دست روم بلند کرد فحشم داد منم بهش گفتم الهی دستت بشکنه (همون دستای که باهاش برام ی عالمه کار انجام داد) و ی عالمه بهش حرف گفتم ی عالمه گریه کردم اونم ب هق هق افتاد ی عالمه گریه کرد اما جفتمون دلمون از هم بد شکسته دلامون باهم صاف نمیشه اون صمیمیت مهربونی گذشته رو نداریم حس میکنم بی پشت پناه شدم عزیزترین ادم زندگیمو از دست دادم اونم دقیقا این حسو داره و دیگه حس خواهر برادری بینمون نیست دو تا آدم غریبه شدیم باهم همین باعث شده بشدت دلم بگیره غمگینم شماها که رابطتون با داداش تون شبیه من شده درست شد یا هنوزم باهم بد هستین چطوری با این حس بد کنار اومدین
حق نداشت دست روت بلند کنه من بودم بدتر از اون میگفتم
چندسالتونه هردو
برو آشتی کن، دنیا ارزش نداره، اگر روت نمیشه یا غرورت اجازه نمیده، به مامانت بگو آشتیتون بده، بد باهاش مفصلا حرف بزن
نگران نباش الآنم مثل قبلین
برادر منم سر هیچ و پوچ یه سیلی زد از دماغم خون اومد اونم پیش مامانم
از اون روز دیگه فاصله گذاشتم باهاش هیچ وقت تو چشمهاش نمیتونم نگاه کنم
البته داداش من هیچ خوبی در حقم نکرده هیچ
خب سر چی اینجور شد
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستتاپیک های به روز شده
-18 ثانیه پیش
-16 ثانیه پیش
-16 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز