پذیرفتن «معمولی بودن» شاید یکی از مفیدترین مهارتهای روانی این دوره باشه.
اینکه لازم نیست قیافهم خاصترین باشه، درآمدم عجیبوغریب باشه، بهترین خونه و ماشین رو داشته باشم یا زندگیم همیشه پر از اتفاقهای هیجانانگیز باشه.
معمولی بودن به معنی کمارزش بودن نیست؛ یعنی زندگی رو بدون مسابقهی دائمی با بقیه تجربه کنم.
وسط این همه فشار مدیا، مقایسه و کمالگرایی، اینکه بتونی از یه زندگی معمولی لذت ببری، خودش یه جور سوپرپاور محسوب میشه
