بعضی نبودنها را نمیشود باور کرد؛
هرچقدر زمان میگذرد، جای خالیشان بیشتر از قبل به چشم میآید.
هنوز گاهی دلم میخواهد برگردم به روزهایی که حضورت، آرامشِ تمام خستگیهایم بود...
اما حالا فقط خاطره مانده و دلتنگیهایی که هیچکس نمیفهمد.
کاش میشد یک بار دیگر صدایت را بشنوم،
یک بار دیگر کنارت بنشینم،
و فقط برای چند لحظه، دنیا مثل گذشته امن و آرام باشد.
بعضی آدمها که میروند،
فقط از کنارمان نمیروند؛
بخشی از قلبمان را هم با خودشان میبرند...
و ما میمانیم و جای خالیای که هیچوقت پُر نمیشود. 🖤
۱۳۸۰/۷/۲۴