خیانت

من ۲۸ سالگی از کسی که عاشقش بودم جدا شدم از بس مجبت می کرد و گل می خرید ولی آدم سمییییی بود سخت بود خیلی سخت ولی بهتر از اون زندگی بود بعدشم خدا بزرگه برای ازدواجت خیالت راحت و اینکه با مشاور هم صحبت کن

ببین اون خانم حرف درستی میزنن

آخرجمله شون گفتن طبق شرایطت تصمیم بگیر

اگه توی خونش بودی تامین مالی عاطفی داشتی ، امنیت جانی ومالی داشتی حمایتت میکرد آزار و اذیت کلامی روحی نمیرسوند و درکل زندگی خوبی داشتی و ضمنااگه بچه هم داشتی شاید میتونستی فعلا صبرکنی تا باگذشت زمان بهترین تصمیم رو واسه زندگیت بگیری

منظورم این نیست گذشت زمان شوهرت رو عوض میکردا اصلا فکرتغییراونو ازسرت بنداز بیرون اون تاابد همینه بدترم میشه منظورم اینه فقط بفکرخودت باشی که چی برات بهترینه

ولی شرایطت فرق داره بنظم اگه حمایت خانواده رو داری سریعا جداشو

ببین من چشم انداز واقعی رو بهت نشون دادم،گفتم فک نکن جدا بشی حتما اتفاق خوبی میفته، ممکنه هم نیفته.

بحث ناامید کردنت نیس. واقعیت زندگی اینه

میخوام بگم ممکنه تنها بشی بعدش

بیا بسنج ببین ارزششو داره.

اگه توو ذهنت واقعا ارزششو داره میتونی تلاش هم بکنی

همونطور که اون دخترو ول کرد با تو ازدواج کرد دوباره هم ممکنه اونو ول کنه بیاد سمتت.

اسی اگر حرکات جلفی( از قبیل فرستادن عکس باسن بقیه)رو قبل از عقدت انجام داده و تو ندیده گرفتی یعنی کلا نشونه ها رو دقت نمیکنی یا شاید هم آدم سخت گیری نیستی.

پس به فراخور اینکه آدم سخت گیری هستی یا نه، اینکه وضعیت خونواده ات چطوره، میشه برگردی خونه ی بابات یا نه، جای پیشرفت داری به لحاظ شغلی یا نه، با در نظر گرفتن اینکه در کل آدم هیزی بود یا فقط چون از تو ناامید شد رفت سمت اون و...

با توجه به همه اینا تصمیم بگیر یا بجنگ یا رهاش کن.