بیایین شعر بگیم

دنیا آن قدر بزرگ است که گاهی خسته میشوم

تو حوصله ی دیدن دنیا را به من ببخش

آه! اگر بارانی ببارد!

تا زانو در تاریکی فرو میروم

و ستاره ها ماهیان روشنی خواهند شد

که بین انگشتانم پنهان میشوند

می توانم راه بروم و تو را دوست داشته باشم

حتی درختان نمی توانند از عشق تو شانه خالی کنند

با آن همه پرنده که در دستان توست.🌹

شعرکه میخوانی

كلمات، دست و پایشان را گم میکنند

و مثل پدری که نگران فرزندش باشد

در عبور حرفها از دهان

سخت گیری میکنی

چه زیباست شبی که شعری متولد میشود!!🌻

ناچارم به زندگی

وقتی زندگی ام نهالی بیش نیست

قرن هاپیش

خواهرانم زنده به گورشدند

درختان تناوری بودندخواهرانم🍀