واقعا چرا

تو شغلم صد خودمو میزارم همه زیرابمو میزنن تو دانشگاه بهترین شاگرد بودم همش حرف پشتم بود برای خانواده ام کم نمیزاشتم برا خواهرام بچه هاشون از لباس و گردش و خرید و همه چی سر هیچی باهام قهر میکنن در خونشونو روم باز نمیکنن با دوستام معاشرت میکنم پایه همه چی بودم و همیشه خرج کردم ولی کم کم فاصله میگیرن ازم یعنی آرزو شده برام دوست صمیمی داشته باشم با اینوه خیلی خوش اخلاق و مقید بودم همه جوره کمک کردم ولی همش من دنبالشون بودم چه خانواده چه غریبه فامیلا هم سر عروسیم به دعوای زرگری راه انداختن مجلس نیان بعدش آشتی کردن دلم میخواد از همه دور بشم و گم شم