مثل همیشه؛انگار آشپزخانه میدون جنگ بود،
و مقر اصلی ظرف شویی!!
فرماندهی این جنگ هم لطف اجباری من!!!!!
با نق زدن شروع کردم و بعد از حدود دو ساعت کار مدام تموم شد،دستمال رو برداشتم تا پنجره رو برق بندازم
اما برق نگاهم با دیدن تصویر جلوم گره خورد بدون شال دویدم توی حیاط پشتی که از حصارش فقط چندتا آجر مونده بود.
داشت بارون میومد
بارون میتونست بشوره بدی ها رو چرک و خاطرات که پژمرده شده بودن رو
اونقدر چرخیدم تا بلاخره تعادلم رو از دست دادم و نشستم؛راضی نشدم به همین نشستن .دراز کشیدم ارزش سرماخوردگی بعدش رو داشت
چشمامو بستم و موهام کنار زدم سر انگشتش صورتم نوازش میکرد؛نفهمیدم چه زمانی قطره های مروارید جنگل چشمام رو بارونی کرده بود
شاید مسابقه بدون داوری بود که هیچ کدام قصد عقب نشینی نداشتن!
کفشام رو در اوردم ؛بلاخره آسمون آروم گرفت .برخلاف دل من که تازه امواجش داشت هرچی سر راه بود رو درهم میکوبید.
ساحل رو آروم قدم زدم بعد از سخره ها که حسابی پاهام رو نیشگون گرفتن؛شاید میخواستن مانع از رفتنم بشن!
رسیدم به قایق چوبی که خیلی وقته مثل من تنها افتاده بود،هیچ وقت بهش فکر نکردم !آره درسته خودش بود
بعد از کلا سختی رسوندمش به دریا و بعد از این که تو دل آب شناور شد بهش تکیه دادم ،زیر پاهام داشت خالی میشد که خودم رو پرت کردم و با قایق همراه شدم بعد از کلی حرف زدن با دریا و آسمون که پر مرع دریایی بود نشستم و پاهامو بغل کردم.
عکسم رو امواج شناور بود . خوب نگاهش کردم
این من بودم؟
با تردید دستم رو جلو بردم وقتی خنکی آب بین انگشتام پیچید فهمیدم که چقدر تب کردم. تصویر برا زمان کوتاهی بهم ریخت . مجدد کنارهم قرار گرفت این بار خوب نگاه کردم و بارها عکس دختر تخص از دل آب گرفتم و با رستم تکه هاش رو بهم ریختم. من نمیتونستم این پازل چند تکه رو از دل آب بگیرم.
این بار که دستم جلو بردم بازوم کشیده شد و به اعماق آب رها شدم .
قایق دوباره برگشت به ساحلش و بین شن ها آرام گرفت گویی که لحافی گرم رو دور خودش پیچیده
اما بیچاره دخترک!هنوز در دل موج ها در رقصی بی پایان مهمان بود .
پروا
۴:۳۰
۱۴۰۵/۶/۸