واقعا چرا بزرگ شدیم، بچگی همه چی بهتر بود، هیچ دغدغه ای آدم نداشت، به گذشته که نگاه میکنم باید درس میخوندم، و دولتی چیزی قبول میشدم، همش ناامیدم از خودم شرم دارم
الانم که همه چی گرون شده نه میتونی اینجا بمونی نه میتونی ازینجا بری، شماها نظرتون چیه، چی باید کرد شما جای من بودین چی میکردین واقعا، فقط من اینطوریم یا شماهم هستین، احساس میکنم آدم بی عرضه ای هستم تو زندگی یا زندگی باهامون یار نبوده، کدومش، شاید بچه تر بودیم حالیمون نبود و الان بزرگ شدیم تازه فهمیدیم
کاش ناخواسته وارد دنیا نمی شدیم
هممون همين مشكلاتو داريم
احساس پوچي و بي عرضه گي
واقعا فکر کنم اکثر مثل شما باشیم من که اینطوری هستم دوست دارم زودتر بمیرم بعد همیشه با خودم میگم کاشکی میتونستیم برگردیم به بچه گی هامون
چرا دوباره درس نمیخونی
آخه بخوام برگردم عقب، اصن رشته ی انسانی نمیرم میرم تجربی منم اون زمان تجربی مجاز نشدم، موندم دوباره انسانی رو ترمیم بزنم یا برم تجربی سوابق ایجاد کنم واسه خودم، بعد اینطوریه که اگه بخوام ترمیم بزنم باید همه ی درسارو ترمیم بزنم، و یازدهم رو هم ترمیم بزنم، چون اونم نهایی شده، میدونی تو بلاتکلیفی موندم که واقعا بده :))) نمیدونم چیکار بکنم
اگه استعداد درسهای تجربی و داری برو تجربی. اشتغالش خیلی بهتره
