شعری دیگر

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعتِ خورشید به اندازهی چشمانِ سحرخیز است،

و گلی در لبِ پنجرهی ماه

میدمد در دلِ باغچههای ابد.

آنجا،

پلکِ پرندهای میگشاید

روزنی بر رخِ دیوارِ صدا،

و نسیم از سرِ شوق

پرتوی را به لبِ بامِ سکوت میبَرَد.

سهراب سپهری