روغن ارگان

سپاس گویم خدایان را به پاس روح تسخیر ناپذیرم،آنگاه که درد و رنج می بارید همی نابه هنگام نه هراسیدم،نه شیون سر دادم،تازیانه های این چرخ ویرانگر هرگز خم نکرد سر خونینم،فراسوی این دیار خشم و اشک اما نخواهم یافت تاریکی و رنج را،وگرچه گریزی از بیداد زمان نیست که نیست هراسیدن چرا؟ چه باک از آن پل لرزان و هراس انگیز؟ چه باک از آن طومار گناهان وهم انگیز؟ من ارباب سرنوشت خویشم،من ناخدای روح خویشم.

سپاس گویم خدایان را به پاس روح تسخیر ناپذیرم،آنگاه که درد و رنج می بارید همی نابه هنگام نه هراسیدم،نه شیون سر دادم،تازیانه های این چرخ ویرانگر هرگز خم نکرد سر خونینم،فراسوی این دیار خشم و اشک اما نخواهم یافت تاریکی و رنج را،وگرچه گریزی از بیداد زمان نیست که نیست هراسیدن چرا؟ چه باک از آن پل لرزان و هراس انگیز؟ چه باک از آن طومار گناهان وهم انگیز؟ من ارباب سرنوشت خویشم،من ناخدای روح خویشم.