❤️هوالحبیب
امروز عصر، میانِ «عقل» و «دل» جدالی خونین در گرفت، باز هم عقل پیروز میدان شد؟ یا دل، حاکم بر عقل شد؟
در این جدال، اشک از چشمانِ آدمِ با وجدان جاری می شود،
«عقل» در پیِ منطق بود،
«دل» در پیِ حسرتی بی پایان...!
«دل» خواهانِ رسیدن به مقصود و آمال هایش،
«عقل» خواهانِ اعتدال و آرامش و چنگ به واقعیت ها،
«دل» مشتاق وصال،
«عقل» مشتاق فراقِ توامان با حقیقت،
«دل» ندا می داد: خطر کن!
«عقل» هشدار می داد: احتیاط! احتیاط!
گاهی «دل»، «عقل» را به سمتِ خود می کشاند، و «عقل» نیز اندکی به سمت «دل» متمایل می شد،
گاهی نیز «عقل»، دل را به سمت خود می کشید، ولی «دل» بسیار فلسفه و منطق می بافت که حرفش را به کرسی نشاند و تمایلی به سمت «عقل» نداشت🥲
چندین دقیقه ای، این جدال، در ذهن و روح آدمی رخ داد،
ولی در نهایت، این «عقل» بود که فرار را بر قرار ترجیح داده، «دل» را مایوس کرد و منطق خود را به کرسی نشاند.
میان این دو، وجدان من قاضی بود، هم باید به انصاف تصمیم میگرفت که «دل» مچاله نشود، و هم باید به عدالت تمسک می جست که «عقل» لِه نشود.
با این حال در هر تصمیمی، یک طرف حاکم، و یک طرف محکوم خواهد شد.
وجدان، حرف های «دل» را که شنید، دید که حرف های خوبی است، سراسر عشق و خوبی و آرزو و آمال های زیبایی مطرح می شود،
ولی وقتی وجدان (حرف ها و دلایلِ) «عقل» را شنید، متوجه شد، مطالبی که «عقل» بیان کرده، نزدیک به واقع است، ثمرات بسیاری دارد، و در عین حال کاملا منطقی و به دور از خیال پردازی است.
اما دلِ وجدانِ بیچاره هم با «دلش» بود.
پس از جدالی عظیم، وجدان آدمی، حرفِ منطق را برگزید و «دل» را مچاله کرد..🥲
ممنون که وقت گذاشتید...
