چند روزیه که خیلی ناراحتم؛ انگار افسرده شدم
زیاد میخوابم کلا سیستم خوابم بهم ریخته
هیچ سرگرمی ندارم فقط سرم توی گوشیمه
با اکیپی از دخترهای محله مون دوست شدم
و فکر میکردم ممکنه دوست های خوبی برای همدیگه بشیم ولی ظاهرا اونا اشتیاقی برای دوستی با من نداشتن و هیچ شور و شوقی نشون نمیدادند و من هرچی که می. گذشت تا امیدتر میشدم و احساس خیلی بدی نسبت به خودم داشتم؛
هستید ادامه اش رو بگم؟؟
جان
بگو عزیزم منم میشه باتو درد و دل کنم
عزیزم برو سمت خدا و نماز خیلی حالت بهتر میشه ؛ خداروشکر که خودت هم متوجه شدی که داری زندگیتو تلف میکنی پس تا این این مشکل عمیق تر نشده حلش کن .
یجورایی اعتماد به نفسم رو از دست داده بودم
چونکه فکر میکردم لابد مشکل از من که اونا دوست ندارم باهم معاشرت بکنن و خیلی تلاش کردم تا بهتر بشم اما تاثیری نداشت و بلعکس اونا بدتر میشدم
خیای مغرور و خود خودخواه و حق به جانب بودن
حتی یبار با خواهر یکیشون که کلی هم با ما اختلاف سنی داشت بحثم شد؛ خیلی دختر رومخی بود؛ مدام برای هم خط و نشون میکشید و رعیس بازی درمیآورد و بی احترامی علل خصوص با من که هیچی نمیگفتم؛ یبار یک دروغی رو گذاشت دهن من که خیلی اعصابم رو خورد کرد و سر همین باهاش بحثم شد و گفتم چرا:( دروغ می زاری سر من.. من کی چنین حرفی زدم؟)
راستش زیاد خوب جوابش رو ندادم و خیلی حرفا تو دلم بود که بخوام بهش بزنم اما موقعیتش پیش نیومد که حرف بزنم سر همین هم خیلی دلم پره
اصلا حس میکنم دلیل حال بدیهام اینه
ولی با این وجود واقعا درک نمیکنم که چرا اکثرا دخترهای همین و سال خودم با من انقدر بد رف
تار میکنن؟
