زندگی منو برد به سمتی که از بین جنگیدن برای تغییر شرایط و آدما و پذیرش موقعیت گزینه دوم رو انتخاب کنم.. این که آدما رو با همون چاله های شخصیتی قبول کنی سختترین کار دنیاست.. ولی مجبوری ب قبولش.. دیگه نا و انرژی لازم برای تغییر و رسیدن ب نقطه امن ندارم..
و شما ای خواننده عزیزِ نیمه شبی، تو هر موقعیتی هستی که نمیتونی عوضش کنی شرایط رو مجبوری بپذیری.. اگه الان به پذیرش نرسی زندگی مجبورت میکنه که قبولش کنی
بله، پذیرش کار آسونی نیست. ولی گاهی تنها راه رسیدن به آرامش هست.
در اصل به نظرم خیلی از مواقع باید خودمون را قانع به پذیرش کنیم . چون اگه بخواهیم شرایط را تغییر بدیم در مسیری که قدیم برای تغییر شرایط برمیداریم ، احتمال اینکه خودمون عوض بشیم هست . پس همیسه نباید توقع تغییر داشته باشبم
گاهی ادم باید به لحاظ منطقی با خودش رو راست باش . درسته چیزی که مخالف خواست ادم هست پذیرشش سخته . ولی باید یادمون باش هر چیزی هم که ادم دلش میخواد ، قطعا قابل رسیدن بهش نیستیم . پس این خودش یکم کار را ساده تر میکنه .در خصوص سیستم خلقت؛ کلا روح و جسم جوریه که زود میتونه با شرایط کنار بیاد . البته اینکه به لحاظ جسمی و روحی بتونه خاطرات را فراموش کنه ،خیلی کمه ، ولی خب همین مقدار که خاطرات خوب برای همیشه محفوظ میمونه ، خودش نکته خوبی هست . تا ادم یادش باش چون ادمهایی در عین اختلاف نظر تونستن خوب بمونند
ببخشید مغزهای چه کسی پوسیده؟
