حسرت ارزوم

بچها من ۲۰ سالمه دانشگاه نرفتم و همش پشت کنکور بودم چون دانشگاه دولتی میخواستم و هدفم دندون بود ولی راستش اینجور که باید و شاید برا هدفم تلاش نکردم برا همین امسال گفتم اگه قبول نشم حسابداری آزاد بخونم امروز بخاطر یکاری دانشگاه رفتم همون دانشگاهی که آرزوم بود یروزی اونجا درس بخونم سمت دانشکده دندون پزشکی که رفتم وقتی دانشجوهارو میدیم که روپوش پزشکی تنشونه وقتی اون نمای دانشکده رو دیدم حس کردم که از درون له شدم عذاب وجدان بدی گرفتم رسماً داشتم ارزومو میدیم اشک تو چشام جمع شد و بیشتر از هر کسی شرمنده خودم شدم و از خودم خجالت کشیدم خلاصه از صبح تا الان فکر اونجا از سرم بیرون نمیره و میخوام براش تلاش کنم درس بخونم شب بیداری بکشم و جونمو بزارم وسط ولی هیچ جوره شرایط پشت کنکور موندن ندارم همینجوریشم اطرافیانم قضاوتم میکنن و بهم تیکه میندازن من میترسم تا عمر دارم حسرتش تو دلم بمونه و تو این تایم نه میتونم ازدواج کنم و نه درس زندگی کنم من که دوست دارم ولی فقط از حرف بقیه ناراحت میشم و خودمو اذیت میکنم خیلی از جا زدنای قبلیمم بخاطر حرف همینا بوده نظرتون چیه که حسابداری پیام نور ثبت نام کنم و در کنارش درس بخونم ترم اول میتونیم خودمون واحد برداریم جوری که در هفته بشه یبار رفت؟