من حالم واقعا بده
دلم یه زندگی عاشقانه میخاد ولی توان ندارم تو رابطه بمونم دیگه..سریع ناراحت میشم سر هرچیزی
از یه طرفم اصلا حوصله عشق و عاشقی ندارم انگار برام بی معنی شده مگه خلافشو طرف بهم ثابت کنه
با نامزد قبلیم(که خدا رحم کرد به نامزدی رسمی نکشید)ک بهم زدیم دیگه از اون موقع اینجوری شدم..الان دیگه نه خودشو دوس دارم نه خاطراتشو کلا بی حسم..مهم نیست برام..ولی قبلا اینجوری نبودم هی بی قراری شو می کردم و محل قرارمون نمیرفتم ک حالم بد نشه و فلان..ولی الان واقعا برام بی اهمیت شده همه چی..مادر نداشت پدرش بی خیال بود خودشم تلاشی نمیکرد من شده بودم مادرش و پدرش
نمیدونم چرا اینجوری شدم
من و پسر داییم همو از بچگی دوس داشتیم الان اوکی شدیم ولی خب همش استرس ترس گریه دلتنگی فلان
راه دورم هستیم
حالم بد میشه جون ندارم دیگه بجنگم واسه این یکی
ولی از طرفی منم باید بالاخره زندگی کنم دیگه
اصلا نمیدونم چرا اینجوری شدم
نزدیک هم میشیم بدم میاد میگم فامیلیم فردا ال میشه بل میشه من حوصله داستان ندارم..نزدیک هم نمیشیم عصبی میشم
حالم از همه چی بهم میخوره نیاز به ارامش دارم
لطفا به فامیل بودن گیر ندید تو خانواده ما ازدواج فامیلی چند تا بودن..
الانم سر شب از ناراحتی آرامبخش خوردم خوابیدم ولی زود بیدار شدم الان خوابم نمیبره سگم اصن
میخام برم ی جا ک هیچکی نباشه هیچکی
۲۲
وایسید بقیشم بگم
