تا حالا شده یه نفر رو خیلی دوست داشته باشین، ولی یه جایی متوجه بشین از موفقیتهاش خوشحال نمیشین؟
مثلاً وقتی خبر خوبش رو میگه، بهجای اینکه ذوق کنین، یه حس ریزی ته دلتون میاد که خودتون هم ازش خوشتون نمیاد
یا برعکس، شده یکی از نزدیکاتون وقتی برای شما اتفاق خوبی میفته، بهجای تبریک گفتن شروع کنه به مقایسه؟
خوش به حالت، تو شانس آوردی
خب تو که شرایطت فرق داره
صبر کن ببینم آخرش چی میشه...
به نظرتون حسادت همیشه از بدخواهی میاد؟ یا گاهی از مقایسه کردن خودمون با بقیه و حس عقب موندن شروع میشه؟
و یه سوال سختتر:
اگه بفهمین به یکی حسادت میکنین، ترجیح میدین اعتراف کنین و روش کار کنین یا کلاً از اون آدم فاصله میگیرین؟ 👀
یکی از دوستام اینجوریه
