یک هفته ای بود کار پارتنرم بهم ریخته بود و روزی شاید دوتا پیام بیشتر نمیداد، منم حال روحیم افتضاح، هم میخواستم عادت ماهیانه بشم هم فشار روانی زیادی داشتم، باهاش سرد رفتار میکردم منم و دیروز که کاراش بهتر شد شبش من ی فروپاشی روانی داشتم بدترین شب زندگیم بود به قدری حالم بد بود و بدتر از این حسه که هیچ کسیو ندارم کنارم باشه، چهار تا قرص دیازپام و پوکساید ملاتونین خوردم تا فردا ساعت پنج عصر نیمه جون بودم مثل ادمای نیمه هوشیار بدنم جون نداشت ی لیوان اب دست بگیره، همون شبش باهاش بحث داشتم اینکه تو بهم توجه نمیکنی و من میخوام وقتی سرت شلوغه بلد باشی حواست بهم باشه و.... جواب پیامشو ندادم و قرصارو خوردم خوابیدم، فرداش گفت این رفتارا چیه باور نمیکنم تا5خواب باشی، گفتم حالم بد بود و کنارم نبودی و... یهو برگشت بهم گفت دیگه تو این جهنمی که درست کردی نمیمونم و تو ی ادم بی شعور خودخواه مغرور بی درکی برو به درک خودتو به روانپزشک نشون بده و من اگه کارم برام مهم نبود دقیقا هر شب با ی دختر بیرون بودم
و من هنوز تو شک اتفاقی که افتاده ام
