زندگیِ نزیسته همیشه زیباتر به نظر میرسد...
اگر ازدواج میکردم....اگر هرگز ازدواج نمیکردم...یا
اگر بچهدار میشدم...اگر بچهدار نمیشدم...
اگر مهاجرت میکردم... اگر در همان شهرم میماندم... اگر آن شغل را قبول میکردم... اگر استعفا نمیدادم... اگر رشتهی دیگری را انتخاب میکردم... اگر زودتر شروع کرده بودم...اگر دیرتر تصمیم گرفته بودم...
ذهن میتواند از هر مسیری که نرفته، بهشتی خیالی بسازد؛ چون آن مسیر هرگز در معرض اصطکاکِ واقعیت(مثل مسئولیت، ناکامی و محدودیتهای زندگی) قرار نگرفته است.
پذیرش این نکته میتواند آغاز آشتی با زندگی ای باشد که هم اکنون در اون هستی.
