## عشق به خود؛ یعنی هوای خودت را داشته باشی
دخترِ قشنگم،
بیا امروز درباره چیزی حرف بزنیم که همهمون بارها اسمش رو شنیدیم، اما شاید هنوز درست تجربهاش نکرده باشیم: عشق به خود.
خیلی وقتها فکر میکنیم دوست داشتن خودمون یعنی لباس خوب پوشیدن، به خودمون هدیه دادن یا رفتن به کافه و خرید کردن. البته اینها هم قشنگاند، اما عشق به خود خیلی عمیقتر از این حرفهاست.
عشق به خود یعنی وقتی خستهای، به خودت حق استراحت بدهی؛
نه اینکه باز هم خودت را مجبور کنی ادامه بدهی.
یعنی وقتی ناراحتی، به خودت نگویی:
«باز شروع کردی... چرا انقدر حساسی؟»
بلکه آرام به خودت بگویی:
«میفهمم که سخته. من کنارتم.»
عشق به خود یعنی اگر اشتباهی کردی، خودت را با تمام توان سرزنش نکنی. همهی ما اشتباه میکنیم. همهی ما گاهی انتخابهای اشتباه داریم، دیر تصمیم میگیریم، به آدمهایی اعتماد میکنیم که نباید، یا در موقعیتهایی میمانیم که مدتهاست دیگر برایمان مناسب نیستند.
اما یک اشتباه، ارزش تو را کم نمیکند.
یک شکست، تو را شکستخورده نمیسازد.
و یک روز بد، به این معنی نیست که زندگی تو بد است.
گاهی ما آنقدر با خودمان سخت میگیریم که اگر یک نفر دیگر با ما همانطور رفتار کند، حتی حاضر نیستیم یک لحظه هم کنارش بمانیم. مدام خودمان را مقایسه میکنیم، ظاهرمان را قضاوت میکنیم، بابت گذشتهمان شرمنده میشویم و فکر میکنیم باید همیشه قوی، آرام، زیبا و بینقص باشیم.
اما عزیزِ من،
تو لازم نیست همیشه قوی باشی.
لازم نیست همیشه لبخند بزنی.
لازم نیست همه را راضی نگه داری.
لازم نیست برای اینکه دوستداشتنی باشی، خودت را خسته و فراموش کنی.
تو همین حالا هم ارزشمند و دوستداشتنی هستی؛ حتی در روزهایی که حال خوبی نداری.
عشق به خود یعنی یاد بگیری خودت را فقط به خاطر موفقیتهایت دوست نداشته باشی. تو فقط وقتی ارزشمند نیستی که به هدفی رسیدهای، وزن کم کردهای، درآمد بیشتری داری، رابطهی خوبی ساختهای یا همهچیز را درست انجام دادهای.
تو در روزهای سردرگمی هم ارزشمندی.
در روزهایی که انگیزه نداری هم ارزشمندی.
در روزهایی که گریه میکنی و نمیدانی باید چه کار کنی هم ارزشمندی.
عشق به خود یعنی به جای اینکه همیشه بپرسی:
«دیگران از من چه میخواهند؟»
گاهی از خودت بپرسی:
«من واقعاً چه میخواهم؟»
یعنی قبل از قبول کردن هر مسئولیتی، ببینی توانش را داری یا نه.
قبل از جواب دادن به دیگران، احساس خودت را بشنوی.
و قبل از اینکه دوباره خودت را آخر صف بگذاری، یادت بیاید که تو هم مهمی.
گاهی عشق به خود یعنی نه گفتن.
نه گفتن به رابطهای که آرامشت را میگیرد.
نه گفتن به آدمی که فقط وقتی کاری دارد سراغت میآید.
نه گفتن به توقعاتی که همیشه از تو دارند اما هیچوقت حال تو را نمیپرسند.
نه گفتن، بیادبی نیست.
مرز داشتن، خودخواهی نیست.
رسیدگی به خودت، خیانت به دیگران نیست.
تو میتوانی یک زن مهربان باشی و در عین حال مرز داشته باشی.
میتوانی خانوادهات را دوست داشته باشی و باز هم برای خودت زمان بخواهی.
میتوانی مادر، همسر، دختر یا دوست خوبی باشی، بدون اینکه خودت را در این نقشها گم کنی.
یادت باشد عشق به خود یک اتفاق ناگهانی نیست که یک روز از خواب بیدار شوی و ببینی کاملاً خودت را دوست داری. عشق به خود، یک انتخاب روزانه است؛ یک تمرین کوچک و مداوم.
از امروز میتوانی با قدمهای ساده شروع کنی:
🌱 وقتی خستهای، کمی مکث کن.
🌱 وقتی ناراحتی، احساساتت را انکار نکن.
🌱 وقتی اشتباه میکنی، با خودت با مهربانی حرف بزن.
🌱 هر روز زمانی کوتاه فقط برای خودت کنار بگذار.
🌱 بدنت را به خاطر ظاهرش سرزنش نکن؛ بابت همراهیاش از آن مراقبت کن.
🌱 خودت را با مسیر دیگران مقایسه نکن.
🌱 و هر شب، حتی برای یک چیز کوچک، از خودت تشکر کن.
مثلاً بگو:
«از خودم ممنونم که امروز با وجود خستگی ادامه دادم.»
«از خودم ممنونم که احساساتم را نادیده نگرفتم.»
«از خودم ممنونم که امروز کمی بیشتر مراقب خودم بودم.»
بانوی عزیز،
تو قرار نیست اول کامل شوی و بعد خودت را دوست داشته باشی.
قرار نیست اول همهی زخمهایت خوب شوند و بعد به خودت عشق بورزی.
