ی زمانی چقدر خواهر کوچیکم رو دوست داشتم یعنی شدیداً...ولی به مرور زمان اینقدر در حقم بی معرفتی کردن و منو از خودشون روندن که مجبور شدم بی تفاوت بهش رفتار کنم
هرچند هنوز ته دلم دوسش دارم
۲۰ سالشه من ۳۵
اما خب تو مسایلی کم برام پیش اومد ، همراهیم نکردن و نقطه مقابلم ایستادن ..
بعد امروز بعد از یکماه که مسافرت بودم رفتم خونه مامانم خواهرم هم اومد به استقبالم تا دم در حال همو بغل کردیم اما چه کنم که به زور مجبور بودم جلوی خودمو بگیرم که مثل قبل صمیمی و پر از محبت نباشم باهاش 🥺
بله درسته
روابط متاستفانه دیگ مثل قبل نیس ونمیشه
کوروش:
باران باش و ببار، مپرس کاسه خالی از آنِ کیست
فکرش و نکن
قرآن:
ما شما را بخاطر خدا اطعام می کنیم، و از شما انتظار هیچ پاداش و سپاسی نداریم
البته حق داری ازش انتظار داشته باشی ولی شما همون الگویی که هستی بمون، یادت باشه اون 15 سال ازت بی تجربه تره و چه بسا هنوز درست ارزش ها رو درک نکرده (اگر چه سنش هم همچین کم نیست)
البته پیامبر (ص) می فرمایند:
با هر کس درخور شان او رفتار کن
و اینکه امام علی (ع) می فرمایند:
گناهکار را با پاداش دادن به نیکوکار تنبیه کن
در نتیجه بنظرم شما همون انسان شریفی که هستی بمون، قرار نیست به کسی ظلم یا بی احترامی کنی، داری زندگی شرافتمندانه خودت رو می کنی. ولی بعنوان تنبیه می تونی با کسانی که باهات خوب هستن حتی بهتر باشی.
البته شاید هم بهت حسودیش میشه.
مطمئنا شما کار اشتباهی نکردی
ولی احتمالا ازت خواسته اینکار رو نکنی، و چون شما به حرفش گوش نکردی باهات بد شده.
در هر حال کارش درست نیست، و شما کار درست رو انجام دادی که برای آشتی پیش قدم شدی.
و اینکه مثل سابق باهات خوب نیست واقعا مشکل از خودشه...
