دهه شصتی ها

روی صحبتم با دهه شصتی هاست بنظرم خیلی زندگی رو سخت گرفتن ما نتونستیم مثل دهه پنجاه و چهل خیلی مهربان باشیم با هم نسل هامون یا بزرگترها و کوچکترها...شاید بخاطر زیاد بودن تعداد دهه شصتی ها است. چون وقتی بزرگ شدیم خیلی هامون بخاطر افزایش رقبا بیکار موندیم.برای بچه هامون حتی اگه بیکار بودیم از زیر سنگم که شده تبلت پلی استیشن و سیسمونی آنچنان و...فراهم کردیم بچه هامون دهه نودی ها و چهارصدی ها را بجای یاد دادن اصول زندگی و اخلاق فقط با تجملات آشنا کردیم جامدادی مارک کوله مارک و..شاید این کار را بخاطر حسرت بچگی هامان کردیم همان چیزهایی که الان نوستالژیک شده علادین و چراغ نفتی و تیله بازی و فرفره بازی حالا دست هرکداممان فقط یک گوشی است.ارتباط اجتماعی را هم بخوبی از نسل های قبلمان به ارث نبردیم به بهانه حذف افراد سمی زندگیمون دور خیلی ها خط کشیدیم آنقدر خط زدیم تا تنها و تنهاتر شدیم.بدنبال خوشبختی فقط دویدیم خیلی ها را له کردیم تا به قله برسیم اما قلبا شاد نیستیم چون شاید بلد نبودیم چطور زندگی کنیم چطور از لحظه هامون بهترین شکل بهره ببریم(راستی این نوشته فقط برداشت منه و شاید خیلی از دهه شصتی ها باشند که اینجوری فکر نکردن و زندگی نکردن و خیلی بهتر هستن)