بچهها من از زندگی با خانواده با تمام وجود بیزارم
ن اینکه بگم همه خوبن فقط اخلاق پدر مشکل داره
با همشون مشکل دارم از بر
طوری که اکه هیچ وقت نبینمشون واقعا دلم یه ذره هم تنگ نمیشه
در این حد دوست دارم ازشون دور بشم
میدونید پدر و مادر بچه بعنوان نیروی کار زندگی نگاه میکنن و انتظارات خیلی بی جایی ازم دارن که به عنوان دختر بی چون و چرا در حال تمیز کردن و شستن و رفتن باشم و هر کی بی احترامی کرد من فقط دهنمو ببندم
مثلاً پدرم خیلی بد اخلاقه .خودش سر آدم داد میزند فحش میده بی عرضه میگه اما من حق ندارم جوابشو بدم
بد تر از بی احترامی و فحش و داد هایی ک میکنه اجبار به سکوت هست
اینکه کسی بیخود بهت ناسزا بگه اما تو مجبور باشی با این ادم به خونه زندگی کنی و نتونی جوابشو بدی
من تو این خونه خیلی آدم بی ارزشی شدم .جدا از خواهر و برادر خیلی اشغالی که ازش بدم میاد
واقعا مثل یه موجود اضافه هستم و دیگه اینجا جای خوبی برای من نیست
مخصوصا پدرم خیلی سر به هوا سرم داد میزند و فحش میده اونم سر چیزای که مربوط من نیست من وسیله ای ک گم شده
یا مثلاً اینکه مثل یه خدمتکار خونه و حیاطو تمیز نکردم
کلا اینجا برای من جای خیلی بدیه
بد تر اینه که خودشو صاحب اختیار میدونه تا ما کجای زندگی بهم امر و نهی کنه
آدمی نیست که بهت حق انتخاب بده و اگه بخوام مستقل هم زندگی کنم و دیگه برنگردم خونه برا اونم باز جنجال میکنه
یعنی اینطوری هست که تو خونه ارزش آدم مساوی گه هس اما بهت اجازه مستقل شدن و رفتن هم داده نمیشه.
ولی من بی شرفم اکه مستقل نشم
