از همون اول که معروف شد و همه جا حرفش شد
من از محتواهاش حس خوبی نمیگرفتم
خیلی اغراق گونه صحبت میکرد، از همون لحظه ی دارچین معروفش که چندبار گوش کردم و احساس میکردم داره پیازداغ ماجرا رو زیاد میکنه تا به دل مخاطب بشینه
توی برنامه ی کتاب باز هم دیدمش
همیشه جملات شمس و مولانا و ... رو فقط با زبان گرم بیان میکرد، خط فکری خودش هم انگار چیزی جز تقلید نبود
وقتی هم اومد سهمیه ای بودنشو مثلا با شجاعت اعتراف کرد
برام روشن شد ایشون خیلی دروغ و اغراق داره برای جلب توجه مخاطب
ماجرای تجاوز روهم که توی برنامه گفت
مطمئن شدم این ادم دنبال ویو گرفتنه
و هیچ چیزی هم تو ایران اندازه مسائل پایین تنه ای ویو نمیخوره
نه اینکه بگم کار بدی کرده که از درد مردم خودش نگفته و رفته کربلا ویدیو گرفته
این بده که ما از آدمی که معمولیه بت می سازیم
و بعد اون بت رو میشکنیم
شکوری از اول هم ادم اسطوره ای نبود
یه گوینده ی پر از اغراق با کپی شده بود
چرا توقع چیز بیشتری دارید