سعی میکنم خیلی خلاصه بگم و ممنون میشم اگه تا آخر بخونید و راهنماییم کنید🥲
ما الان نزدیک6ماهه محل زندگیمونو عوض کردیم از تهران اومدیم گیلان و خب اوایلش و حتی قبل از اینکه این اتفاق بیفته خیلی مخالف بودم ولی خب دیگه خونه رو فروختن اینجا یکی خریدیم و الان تقریبا میشه گفت من دیگه هرجوری که بود کنار اومدم ولی همچنان ته دلم غریبم با اینجا،بابام اون زمان که من مخالف بودم میگفت نه اشتباه میکنی و اینا امروز باهام صحبت کرد و فهمیدم که چقدر پشیمونه از اینکه اومدیم اینجا و به اونم خیلی داره بد میگذره مخصوصا با فضا و آدمایی که دورمونه و تصمیمش اینه که ما برگردیم دوباره تهران و به من گفتش که من با مامانم صحبت کنم راجب این موضوع چون یکم گیره و کمردرد داره بنده خدا میگه اسباب کشی دوباره سخته واسش،حالا من این وسط نمیدونم چرا هی دو دلم که آیا واقعا درسته این تصمیم که ما دوباره برگردیم با اینکه تا همین چندماه پیش حاضر بودم جونمو بدم که دوباره برگردیم ولی الان نمیدونم چرا اینطوری شدم،از یه سمت ناراحتی بابامو دیدم از یه سمت مامانمم اینجا تحت فشاره اونجا خیلی کارا میکرد که اینجا نمیتونه یا بهتره بگم تقریبا هممون تو این شرایطیم ولی نمیدونم این وسط من چه مرگم شده،لطفا بگید چیکار کنم
