تو جامعه تو مدرسه تو دانشگاه یا تو هر جمعی که بودی
من معمولا وقتی میبینم کسی از جمع بیرون افتاده دستشو میگیرم میارمش تو جمع و ازش حرف میکشم(درونگراها ازم متنفرن 😆) ولی خب سعی میکنم احساس تنهایی نکنن. پس این نظرت میتونه بهم کمک کنه تا بقیه رو بهتر بفهمم
اینکه همه منو برا منفعتشون خواستن نه خودم
طرد نشدم
ترک کردم آدمارو
نمیدونم اطرافیان میگن آدم نیستی
چون درونگرا ها حس میکنن داری مسخرشون میکنی
و اونا رو بچه فرض میکنی با این کارت
معمولا خودشون دوست دارن کناره بگیرن وگرنه طرد نشدن
خودم فکر میکنم صرفا کاملتر از اونی بودم که بخان منو بپذیرن
مثلا وقتی دغدغشون دوس پسراشون بود و حرفای مثبت هیجده من درسمو میخوندم
یا وقتی بنظر خودشون تکمیل بودن من سعی میکردم بهتر بشم
عزیزم من دانشجوی کارشناسی که بودم به خاطر ممتاز بودن طرد شدم و افسرده شدم شهر غریب با اینکه کینه ای نیستم نمیتونم حلال کنم حتی جزوه م را دزدیدن یه گروه آزارگر بودند تو خوابگاه که سردسته شون سر نمره رقابت میکرد با من بعد من با رتبه عالی ارشد تهران قبول شدم و اون هیچ جا قبول نشد و شنیدم با یه بچه طلاق گرفته مهریه و بچه را هم بهش ندادن. دوران ارشد هم ممتاز بودم اما بچه ها خوب بودند رقابت میکردن اما آزار ندادن هیچ وقت
من وقتی که بزرگتر شدم فهمیدم نمیتونم بین انسان ها بمونم
بخاطر نوع افکارم
نوع اعتقاداتم
نوع حرفام
همچیم فرق داشت
حس زمینی بودن ندارم
خیلی وقته طرد شدم
نمیدونم چرا بین این همه آدم من متفاوت شدم
دقیقا منم درونگرا بودم بقیه میخواستن برونگرام کنن منم باهاشون قطع رابطه کردم
