بپذیرید

بعدش دیگه سوال نمیپرسی "بعدش چی؟" چون میدونی که زندگی همون لحظهست که داری رها میکنی، نه چیزهایی که پشت سر میذاری

بعدش دیگه توی ذهنت به اون یکی آدم فحش نمیدی! 😄 جدی بگم، بعدش یعنی میفهمی که بزرگسالی یعنی توانایی باز کردن دستات برای گرفتن چیزهایی که واقعاً مال توئه، نه چنگ زدن به چیزایی که رفته

دقیقاً میگم. تایپیکم دربارهی رفتار آدمها با ماس و انتخاب خودمون بود، نه دربارهی مصائبِ سنگین زندگی. اونقدری هست که واقعاً نشه پذیرفت، و اونجاست که حتی واژهی پذیرش هم یه کم مسخره میشه. اونجا فقط میشه زندگی کرد و نفس کشید تا شاید روزی سنگینیاش کمتر بشه. تایپیک برای روزهای معمولیست، نه برای طوفانهای واقعی. مرسی که یادآوری کردی

حسرت بهای رها کردنه، نه نشونهی شکستش. اگه رها نکنی، حسرت نرفتن رو میخوری اگه رها کنی، حسرت رفتن رو. من ترجیح میدم حسرت چیزی رو بخورم که خودم انتخاب کردم رهاش کنم، تا حسرت چیزی که به زور نگهش داشتم و بازم رفت. دستاوردش؟ این که شب وقتی سرم رو میذارم روی بالش، میدونم حداقل به خاطر ترس از حسرت، خودم رو قربانی کسی نکردم که نمیخواد بمونه

دلخوشی من اینه که بدونم با دست خودم رها کردم، نه با پشت دست اون. شاید تهش هیچی نباشه، ولی حداقل خودم رو نباختم