بیست و چهار سالمه و اگه الان یکی بهم بگه «تو همون دختری هستی که حسرتش یه کافهرفتن ساده با دوستاش بود، نه بیشتر.» خودمم باور نمیکنم. دیپلم بیشتر ندارم، دانشگاه نرفتم، ولی یه چیزی داشتم که هیچ مدرکی نمیتونه بده: یه لجبازی عجیب نسبت به کدنویسی. 19 سالم بود، یه لپتاپ قرضی از پسرخالهم گرفتم، شب تا صبح ویدیوی آموزشی میدیدم و صبح میرفتم کمک مامانم سبزی پاک کنم.خونه فامیلای پولدارمون که میرفتم برای عیددیدنی، من محو خونهشون میشدم؛ اون آشپزخونهی بزرگ، اون بالکن رو به پارک و... با خودم میگفتم «خدایا، من اگه یه روز یه سوییت کوچیک اجاره کنم، باز هم خوبه.» الان که نگاه میکنم، همون فامیل با همون یه واحد آپارتمانش مونده، جلوی من که سومین خونهم رو خریدم. نه منت، نه ارث، نه شانس. فقط دست خدا بود و ۴ سال بیداری و گریه و «میتونم» گفتن و دوباره بلند شدن. هر خط کدی که نوشتم، یه آجر بود برای خونهای که یهروزه فقط توی خواب میدیدمش. خدا بزرگه، واقعاً بزرگه. من درحال آماده شدن برای خرید چهارمیش طی ماه های دیگه هستم.
این زیر لطفا سوال نپرسید چرا و چطور
فقط انرژی مثبت بزارید و به هم کمک کنید
