آخه من اگه بهت بگم تو باور نمیکنی🥲 چون هنوز وسط طوفانی
باید ازش عبور کنی بعد ساحل آرومو از دور میبینی که داری بهش نزدیک میشی
راستش اینو نمیگم که متقاعدت کنم فقط به عنوان یه نقشه راه، که پس ذهنت داشته باشیش. یک سال زمان خوبیه تو الان آماده تر شدی دوران سوگواری رو ام گذروندی دیگه وقتشه برگردی به زندگیت
اگه بخوام یه مثال بزنم میگم زمانی که ما یه درسیو چندین بار مرور کنیم میبینی چقدر خوب تو ذهنمون میمونه؟ ولی تاکی؟ فقط تا وقتی میمونه که مرورش کنیم
اگه یه روزی بیاد که بهش فکر نکنیم، دنبالش نریم از یادمون میره..
تو هم باید همینکارو بکنی. این چیزی که تو الان داری میگی طبیعیه همه اونایی که شکست عاطفی میخورن همچین حسی دارن اما در عمل بهشون ثابت میشه که اونطوریام نیست میدونی چرا؟ چون اگه قرار بود همه آدما فقط بتونن دلبسته یک نفر بشن و بس! ادامه زندگی دیگه معنی نداشت
امیدی نبود آرزویی نبود شکست بود و شکست
پس لابد یچیزی هست، بستگی به خود آدما داره
یکی ۶ ماهه فراموش میکنه
یکی ۱ ساله یکیم ۱۰ ساله با فکرش زندگی میکنه خودشو آزار میده
اول به خودت بگو، اون واقعا ارزش این همه احساس خالصانه تورو داره؟ اون الان کجاست؟ دلیل حال بد الانت کیه؟
آسون نیست و سخته ولی شدنیه
من بهت قول میدم یروز میاد که میدونی متولد چه ماهیه، ولی هرچقدر فکر میکنی یادت نمیاد چه روزی بود!