بچه که بودم پدرم با مادرم دعوا میکرد خرجی نمیداد سالی یه لباس همیشه گشنه یه وعده غذا میداد همیشه تنمون میلرزید درسم هیچ موقع خوب نبود تا مدرسه پول میخواست هروز هرشب تنم میلرزید دوست نداشتم صبح بشه برم مدرسه... همیشه وزنم رو25کیلو بودم لاغر و بی روح بودم وقتایی که همه گوشی داشتن ی اکیپ5نفره من مثل دختر بچه مظلوم فقط نگاهشون میکردم خورد شدن قلبم میشنیدم حتی اولین باری که دختر خالم گوشی خرید من یادمه گریم گرفت از سر حسادت بود منم میخواستم دوست داشتم گوشی داشته باشم حس فقر میکردم خورد میشدم زدم زیر گریه بابام جلو همه دعوام کرد چشم غره بهم داد یه داداش دیونم داشتم داعم تنمون میلرزید از اینکه داداشم گوشی موتور لباس خوب بخواد نداشته باشیم فراحم کنیم دعوا بود کتک میخوردیم رفتم دبیرستان تصمیم گرفتم با همه ای بدبختیا درس بخونم انصافا همه نمرهامم خوب بود 20,19,18 همیشه باز دعوا بود این سری همه اون بدبختیا اینکه اگه من ۵دقیقه دیر تر میرسیدم خونه دیگه دعوا شروع میشد داداشم عصبی و مثلا غیرتی بود مادرم میفرستاد در خونه مدیر مدرسمون ببینه چرا من5دقیقه دیر اومدم خونه یا میگفت نمیخواد مدرسه بری یا میگفت پروندش بگیر مدرسه نره اگه از سمت خیابون میومدم خونه دیگه وا حسینا بود باید از سمت کوچه میومدم خونه
کرونا اومد 3ماه مدرسه نرفتم تا گوشی تهیه کردم دست دوم اونم داعم چک میشود چرا انلاینی چرا پروفت اینه چرا استوری میزاری
