بعضی آدمها فقط آمده اند فنجانی چای بنوشند و بروند
برای این رهگذرها
سفره ی ماندن پهن نکن....
بعد که می روند،
فکر می کنی تو را ترک کرده اند ،
در حالی که آنها فقط تا همان جایی آمده بودند ، که از اول قرار بود بیایند..!
بعضی آدمها فقط برای نوشیدن یک فنجان چای وارد زندگی ات میشوند،
اما زخمی که می ماند از آنجاست
که تو کلید خانهات را به دست مهمانی دادی که حتی قصد نداشت شب را بماند...
همهی دلبستگی ها از عشق شروع نمی شوند؛
بعضی هایشان از ترسِ تنها ماندن شروع می شوند
وقتی از تنهایی بترسی ،
هر رهگذری شبیه همسفر به نظر میرسد ،
و هر حضور کوتاهی، شبیه یک عشق بزرگ!
ما همیشه از آدم هایی که رفتند زخم نمی خوریم؛
بیشتر از تصویری زخم می خوریم که از ماندنشان در ذهنمان ساخته بودیم...
ذهنِ تشنه ی تعلق ،
از یک احوالپرسی ، صمیمیت می سازد،
از چند خاطره ، آینده ،
و از یک حضور کوتاه ، خیالِ ماندن...
یکی از دردناک ترین خطاهای ذهن این است که
«سرمایه گذاری احساسی» را زودتر از شناخت شروع می کند....
